eisenbarthmotor.com

เครื่องวัดความดัน(โลหิต) ซื้อมาใช้เองดีไหม

       ยุคนี้ผู้คนนิยมการดูแลสุขภาพด้วยตนเอง นัยว่าป้องกันความเสี่ยงทั้งหลายก่อนที่จะเกิดปัญหาสุขภาพแบบชุดใหญ่ หลายคนอาจจะคิดอยากหาเครื่องมือวัดความดันโลหิตมาไว้ใช้เองที่บ้าน และผลิตภัณฑ์ดังกล่าวก็มีจำหน่ายอย่างแพร่หลายทั้งตามร้านจำหน่ายอุปกรณ์การแพทย์บริเวณใกล้ๆ โรงพยาบาล หรือแม้แต่ร้านค้าบนเครือข่ายอินเตอร์เน็ท

ฉลาดซื้อเคยลงผลการทดสอบเครื่องวัดความดันทั้งแบบข้อมือและต้นแขน ที่องค์กรทดสอบระหว่างประเทศ (ICRT) ได้ทำไว้ทั้งหมด 22 รุ่น หลายๆ รุ่นยังไม่พบเห็นในตลาดบ้านเรา แต่ถ้าดูจากยี่ห้อก็พอจะเคยได้เห็นหรือได้ยินมาบ้าง สนนราคาโดยประมาณก็มีตั้งแต่ 600 ถึง 6,000 บาท

       ถ้าจะว่ากันด้วยเรื่องประสิทธิภาพ ก่อนอื่นหากคิดจะซื้อต้องเข้าใจเรื่องพื้นฐานของการวัดความดันเสียก่อน ในปัจจุบัน ค่าการตรวจวัดความดันโลหิตบ้านเราใช้หลักของอเมริกา คือ
         ถ้าความดันน้อยกว่า 120/80 ถือว่าปกติ ควรวัดซ้ำทุก 2 ปี
            ถ้าความดัน 120-139/80-89 ถือว่าไม่เป็นโรค แต่เกือบๆ จึงควรวัดซ้ำทุก 1 ปี
               ถ้าความดันมากกว่า 140/90 ถือว่าเป็นโรค ควรปรึกษาแพทย์และต้องวัดซ้ำภายใน 2 เดือน

      ดังนั้นถ้าเราไม่เป็นโรค ก็ไม่จำเป็นต้องวัดบ่อยๆ จึงไม่จำเป็นต้องซื้อเครื่อง    

แต่หากเป็นโรคแล้ว ข้อดีของการมีเครื่องวัดคือ ทำให้เราใส่ใจความดันตัวเอง และกินยาสม่ำเสมอ นอกจากนี้ บางคนเวลาไปวัดความดันที่สถานพยาบาลความดันจะสูงเกินจริง (whitecoat hypertension) ทำให้หลงรักษาผิดทาง แต่พอวัดที่บ้านกลับไม่ขึ้นหรือขึ้นน้อย

    ถ้าจะถามว่าแบบไหนดี จริงๆ เป็นเรื่องละเอียดอ่อน เพราะข้อเท็จจริงความดันโลหิตเราวัดทางอ้อม (ถ้าวัดทางตรงต้องแทงแท่งวัดเข้าไปในเส้นเลือด) และเดิมใช้เครื่องวัดปรอทเป็นหลัก วัดตรงตำแหน่งต้นแขนเหนือข้อพับ เพราะในท่ายืนหรือนั่งจะอยู่ในระดับใกล้เคียงกับหัวใจ ดังนั้นข้อมูลการวิจัยเกือบทั้งหมดใช้การวัดเหนือข้อพับ และที่สถานพยาบาลก็ใช้วิธีเดียวกัน หากเราใช้ต่างวิธี อาจได้ค่าที่ไม่เหมือนกัน หรือไม่ควรนำค่ามาเปรียบเทียบกัน เพราะแม้แต่วัดที่เดียวกันหลายๆ ครั้ง แต่ละครั้งก็ไม่เท่ากัน ยิ่งคนละที่ ยิ่งไปกันใหญ่ วัดข้างขวามักจะสูงกว่าวัดข้างซ้าย เหล่านี้เป็นต้น

ดังนั้น โดยมาตรฐานแล้ววัดที่เหนือข้อพับเป็นหลัก แต่เครื่องวัดที่ข้อมือก็พยายามเทียบให้ได้ค่าใกล้เคียง แต่ก็ยังไม่นับเป็นมาตรฐาน และที่สำคัญถึงวัดที่ข้อมือ เวลาวัดก็ควรวางข้อมือให้อยู่ในระดับใกล้เคียงหัวใจด้วยเช่นกัน

          ไม่ได้สรุปว่าวัดที่ต้นแขนดีกว่า แต่เป็นมาตรฐานกว่าเท่านั้น

Share your thoughts

เมื่อต้องเดินทาง…โดยเครื่องบิน

นอ.นพ.สุกิตติ ปาณปุณณัง แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการรับย้ายผู้ป่วย

 “เครื่องบิน” พาหนะที่ช่วยอำนวยความสะดวกและรวดเร็วให้คุณในการเดินทาง แต่ถ้าคุณมีปัญหาสุขภาพหรือตั้งครรภ์ ลองมาดูกันว่าคุณเป็นหนึ่งในข้อห้ามของการเดินทางด้วยเครื่องบินหรือไม่ และควรทำอย่างไรหากคุณต้องใช้เวลาในการบินนานๆ

  การเดินทางทางอากาศกับการเปลี่ยนแปลงในระบบสรีรวิทยาของร่างกาย
      การเดินทางทางอากาศมีความแตกต่างจากสภาพแวดล้อมบนพื้นโลกปกติ ซึ่งอาจทำให้มีการเปลี่ยนแปลงทางระบบสรีรวิทยาของร่างกายดังต่อไปนี้

  ภาวะพร่องออกซิเจน เมื่อเครื่องบินขึ้นสู่ที่สูงความหนาแน่นของอากาศจะลดลง ทำให้ปริมาณก๊าซออกซิเจนที่ใช้ในการหายใจลดลงไปด้วย ร่างกายจึงได้รับก๊าซออกซิเจนในการหายใจลดลง แต่เครื่องบินพาณิชย์จะทำการปรับความกดดันบรรยากาศของห้องผู้โดยสารให้อยู่ในระดับความสูง 5,000-8,000 ฟุต ในขณะที่ระดับความสูงภายนอกอยู่ที่ 30,000 ฟุต ในภาวะนี้ความกดดันของก๊าซออกซิเจนในห้องผู้โดยสารจะลดลงเหลือประมาณ 85% ของภาวะปกติ ซึ่งปริมาณก๊าซออกซิเจนในระดับนี้ไม่มีอันตรายใดๆ ต่อสุขภาพของผู้ที่มีสุขภาพปกติ แต่ในผู้ที่มีปัญหาสุขภาพร่างกายที่มีความไวต่อการขาดก๊าซออกซิเจน เช่น โรคหัวใจ โรคปอด โรคโลหิตจาง หรือโรคลมชัก อาจเกิดปัญหาขึ้นได้

ความเปลี่ยนแปลงความกดดันบรรยากาศ ขณะทำการบินสูงขึ้นไป ความกดดันบรรยากาศจะลดลง และเมื่อทำการบินลงความกดดันของบรรยากาศจะเพิ่มขึ้น การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวมีผลต่อสรีรวิทยาที่สำคัญคือก๊าซ ซึ่งขังอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ได้แก่ ก๊าซที่อยู่ตามโพรงหรือช่องตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย เช่น ช่องหูชั้นกลาง โพรงไซนัส โพรงรากฟัน ปอด กระเพาะอาหารและลำไส้ เมื่อบินสูงขึ้นไปก๊าซดังกล่าวจะขยายตัว เนื่องจากความกดดันบรรยากาศลดลง อาจทำให้เกิดแรงดันต่ออวัยวะส่วนนั้นๆ ทำให้เกิดอาการต่างๆ เช่น ปวดหู ปวดไซนัส แน่นหน้าอก แน่นท้อง มากกว่าปกติ

   กลุ่มโรคต่างๆ ที่ควรทราบในการเดินทางโดยเครื่องบิน

      โรคติดเชื้อ ผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อทางเดินหายใจอาจกระจายไปสู่ผู้โดยสารอื่นได้หรือมีอาการเป็นที่น่ารังเกียจของผู้อื่น ไม่ควรเดินทางโดยเครื่องบินจนกว่าจะหายดีหรืออยู่ในภาวะที่ไม่ติดต่อแล้ว เช่น วัณโรคปอด ต้องกินยาจนตรวจเสมหะไม่พบเชื้อแล้ว
      โรคทางระบบสมอง ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดในสมองตีบหรือเส้นโลหิตในสมองแตก ซึ่งมีปัญหาเกี่ยวกับเซลล์สมองได้รับก๊าซออกซิเจนน้อยอยู่แล้ว เมื่อมาประสบภาวะพร่องก๊าซออกซิเจนจากการโดยสารเครื่องบินเพิ่มขึ้นจะทำให้เกิดอันตรายได้ ดังนั้นผู้ป่วยควรจะรอให้อาการทางสมองหายเป็นปกติหรือมีอาการคงที่อย่างน้อย 1-2 สัปดาห์ก่อนการเดินทาง
      โรคระบบทางเดินอาหาร ควรระวังเกี่ยวกับภาวะขยายตัวของก๊าซที่อยู่ในทางเดินอาหาร โดยปกติอากาศจะขยายตัวประมาณ 1.3 เท่าของปริมาตรในเครื่องบินโดยสารทั่วไป ดังนั้นผู้ป่วยที่มีการผ่าตัดในช่องท้องควรรอเวลาให้ก๊าซในช่องท้องถูกดูดซึมหมดก่อนซึ่งใช้เวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์
      ภาวะโลหิตจาง จะเสี่ยงอันตรายจากภาวะพร่องก๊าซออกซิเจนจากการเดินทางโดยเครื่องบิน ทำให้มีอาการมากขึ้น ดังนั้นในกรณีที่มีความเข้มข้นของฮีโมโกลบินต่ำกว่า 10 กรัม/เดซิลิตรต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ และถ้าค่าฮีโมโกลบินน้อยกว่า 7.5 กรัม/เดซิลิตร ก็ไม่ควรโดยสารทางอากาศ
      โรคเบาหวาน เนื่องจากการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลงเวลา ทำให้เกิดความสับสนในการกินอาหารและยารักษาเบาหวาน สิ่งแรกที่ควรทำคือติดต่อสายการบินเพื่อขอให้จัดเตรียมอาหารสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน และควรนำยารักษาเบาหวานติดตัวขึ้นเครื่องบินไปด้วยทั้งชนิดยาฉีดพร้อมอุปกรณ์และชนิดยากิน
      ภาวะทางจิตเวช ผู้ป่วยทางจิตเวชต้องได้รับคำรับรองจากแพทย์ผู้รักษาว่าอาการสงบและมีความปลอดภัยในการเดินทาง โดยทั่วไปผู้ป่วยที่มีภาวะทางจิตประสาทต้องไม่มีอาการใน 2 สัปดาห์จึงจะสามารถเดินทางได้ หากต้องการเดินทางก่อนต้องมีแพทย์เดินทางไปด้วย

   หญิงตั้งครรภ์เดินทางโดยเครื่องบินได้หรือไม่ ?

การเดินทางโดยเครื่องบินไม่ทำให้เกิดอันตรายต่อแม่หรือเด็ก แต่สิ่งที่ต้องคำนึงก็คือ การหลีกเลี่ยงการคลอดบนเครื่องบิน เพราะอาจเป็นอันตรายต่อทั้งแม่และเด็กได้ ดังนั้นการพิจารณาผู้โดยสารเหล่านี้จึงใช้หลักว่าไม่น่าจะมีการคลอดเกิดขึ้นบนเครื่องบิน

อย่างไรก็ดีแม้ว่าการเดินทางในปัจจุบันจะมีความสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น แต่สำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์หลายๆ ท่านก็ยังมีความกังวลอยู่ไม่น้อยว่าในระหว่างตั้งครรภ์จะสามารถเดินทางด้วยเครื่องบินได้หรือไม่ ถ้าสามารถเดินทางได้ช่วงระยะเวลาไหนจึงจะเหมาะสมที่สุด และควรจะเตรียมตัวอย่างไรให้การเดินทางนั้นราบรื่นและปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูก

 สำหรับคุณแม่ที่มีสุขภาพครรภ์แข็งแรง ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ สามารถเดินทางด้วยเครื่องบินได้ตามปกติ ซึ่งการเดินทางของคุณแม่ตั้งครรภ์จะถูกแบ่งออกได้เป็น 3 ช่วงดังนี้

            ไตรมาสที่ 1 (0-3 เดือน)
การเดินทางในช่วงไตรมาสแรกของการตั้งครรภ์สามารถทำได้ แต่คุณแม่ควรจะเพิ่มความระมัดระวังและดูแลตัวเองให้มากขึ้น เนื่องจากในช่วง 3 เดือนแรกเป็นช่วงที่ยังเสี่ยงต่อการแท้งได้ง่าย นอกจากนี้ในคุณแม่บางรายอาจยังมีอาการแพ้ท้องอยู่ จึงทำให้ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าปกติ รวมทั้งทำให้รู้สึกไม่สบายตัวระหว่างการเดินทางได้ ถ้าคุณแม่ที่มีอาการแพ้ท้องมากควรรอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนแล้วค่อยเดินทาง

            ไตรมาสที่ 2 (4-6 เดือน)
            การเดินทางของคุณแม่ตั้งครรภ์ในช่วงนี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เพราะผ่านช่วงความเสี่ยงต่อการแท้งของช่วง 3 เดือนแรกมาแล้ว ร่างกายแข็งแรงขึ้น สามารถปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงได้ดีขึ้น และอาการแพ้ท้องต่างๆ จะค่อยๆ หายไปเมื่อเข้าสู่ไตรมาสที่ 2 ทำให้คุณแม่รู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวมากขึ้น

            ไตรมาสที่ 3 (7-9 เดือน)
            การเดินทางในไตรมาสที่ 3 จะเป็นช่วงที่มีข้อจำกัดจากทางสายการบินมากขึ้น เนื่องจากเป็นช่วงใกล้คลอด และเพื่อป้องกันการคลอดระหว่างเดินทาง สายการบินส่วนใหญ่จึงห้ามคุณแม่ที่มีอายุครรภ์มากกว่า 36 สัปดาห์เดินทาง และหากเป็นการตั้งครรภ์ที่ 2 ขึ้นไป บางสายการบินจะกำหนดห้ามบินไว้ที่ 32 สัปดาห์ แต่สำหรับการเดินทางระยะสั้นที่ใช้ระยะเวลาเดินทางไม่เกิน 4 ชั่วโมงอาจมีการยืดหยุ่นได้บ้าง ในช่วงอายุที่ 30-36 สัปดาห์ คุณแม่จะต้องมีใบรับรองแพทย์ซึ่งออกก่อนการเดินทางไม่เกิน 3 วัน

       การเลือกที่นั่งสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์

- ในด้านความสะดวกคือ ที่นั่งที่อยู่เก้าอี้แถวหน้า ริมทางเดิน
- ในด้านความสบาย ควรอยู่ช่วงกลางลำและอยู่ระหว่างปีกของเครื่องบินทั้งสองข้าง เพราะเป็นช่วงที่มีแรงเหวี่ยงน้อยที่สุด

      เด็กและทารกที่ต้องเดินทางโดยเครื่องบิน

สำหรับเด็กคลอดใหม่ควรรออย่างน้อย 48 ชั่วโมงก่อนการเดินทางบนเครื่องบิน เพื่อรอให้ระบบการหายใจเป็นปกติสมบูรณ์ดี
ปัญหาสำคัญของเด็กคือ การปวดหู สามารถแก้ไขได้โดยการพยายามให้เด็กดูดน้ำหรือนม หรือเคี้ยวขนมขณะเปลี่ยนแปลงระดับความสูงอาจจะช่วยได้บ้าง

   ผู้ป่วยโรคหัวใจและหลอดเลือดมีข้อจำกัดในการเดินทางโดยเครื่องบินหรือไม่ ?

ในผู้ป่วยโรคหัวใจและหลอดเลือด ปัญหาจากการพร่องออกซิเจนมีความสำคัญมาก ที่ระดับความสูงภายในเครื่องบินประมาณ 8,000 ฟุต ความกดดันย่อยของออกซิเจนลดลง ทำให้ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดลดลง ในคนปกติทั่วๆ ไปจะสามารถปรับตัวได้ด้วยการเพิ่มอัตราการหายใจและการเต้นของหัวใจ แต่ในผู้ป่วยโรคหัวใจบางรายก็ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ เช่น ต้องได้ออกซิเจนเพิ่ม หรือบางรายก็ไม่ควรเดินทาง

 เส้นเลือดหัวใจตีบ : ถ้าอาการคงที่ คือ อาการหายไปเมื่อพัก และสามารถเดินได้ไกล 50 เมตร หรือขึ้นบันไดเครื่องบินได้ โดยไม่เหนื่อยหรือเกิดอาการ สามารถเดินทางได้ แต่แพทย์ต้องมั่นใจว่าผู้ป่วยมียาติดตัวตลอดเวลา และควรมีการดำเนินการเพื่อมิให้เกิดความเครียดจากการเดินทาง

 กล้ามเนื้อหัวใจตาย : โดยทั่วไปควรรอถึง 6 สัปดาห์ และไม่มีภาวะหัวใจวายหรือเจ็บหน้าอก ก็สามารถเดินทางได้ สำหรับในรายที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนถ้าต้องการเดินทางภายใน 2 สัปดาห์ แพทย์ของสายการบินจะเป็นผู้พิจารณาเอง แต่ในรายที่มีภาวะแทรกซ้อน ควรรอนานกว่านี้จนกว่าอาการจะคงที่มากขึ้น

  ภาวะหัวใจล้มเหลว (severe decompensated heart failure) : เป็นข้อห้ามในการเดินทาง ยกเว้นบางรายที่
- ไม่มีอาการเจ็บหน้าอก
- ไม่มีอาการหอบหรือหายใจตื้นขณะพัก
- ถ้าสามารถเดินบนพื้นราบได้ไกล 50 เมตร หรือขึ้นบันไดเครื่องบินได้โดยไม่เกิดอาการ

      ผู้ที่ได้รับการผ่าตัดเส้นเลือดหัวใจ (coronary artery bypass grafting; CABG): ไม่น่าจะก่อให้เกิดปัญหาในการเดินทางถ้าหลังจากผ่าตัดไม่มีภาวะแทรกซ้อน ในรายที่หายเป็นปกติ บางรายเพียงแค่ 2 สัปดาห์ก็อาจเดินทางได้ โดยต้องมีการทดสอบเพื่อให้มั่นใจก่อนว่าอาการคงที่ และไม่มีภาวะหัวใจวายหรือการเต้นผิดจังหวะของหัวใจ

      ผู้ที่ได้รับการผ่าตัดขยายเส้นเลือดด้วยลูกโป่ง (percutaneous transluminal coronary angioplasty; PTCA): ในรายที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนและสามารถทำกิจกรรมหลังการผ่าตัดได้เหมือนปกติแล้วจะไม่มีปัญหาในการเดินทางด้วยเครื่องบิน อย่างไรก็ตามควรทำการประเมินผลก่อนการเดินทาง

แนวทางในการพิจารณางดหรืออนุญาตการเดินทางของผู้โดยสาร
ในกรณีทั่วไปสามารถใช้ใบรับรองแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยได้ แต่ในกรณีผู้ป่วยหนักที่จำเป็นต้องใช้ออกซิเจนหรือผู้ป่วยที่ต้องนอนไปตลอดทาง (stretcher) หรืออาการไม่คงที่ หรือเพิ่งผ่าตัด ผู้ป่วยโรคหัวใจและหลอดเลือด ผู้ป่วยเส้นโลหิตในสมองตีบหรือแตกภายใน 2 สัปดาห์ ผู้ป่วยที่ต้องได้อาหารพิเศษ และอื่นๆ ในกรณีที่ไม่แน่ใจ จำเป็นต้องเขียนใบ MADIF (medical information form) ส่งให้สายการบินก่อน โดยแต่ละสายการบินจะมีแพทย์ประจำสายการบินเป็นผู้พิจารณาอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งจะใช้เวลา 3-5 วันทำการก่อนเดินทาง

    ข้อแนะนำสำหรับผู้โดยสารที่ต้องเดินทางทางอากาศเป็นเวลานานควรปฏิบัติดังนี้    

  - มีการเคลื่อนไหว เช่น ขยับขาบ่อยๆ เพื่อให้เกิดการไหลเวียนโลหิตดีขึ้น หรือลุกมาเดินในห้องโดยสารทุกๆ ชั่วโมง

 - ไม่ควรนอนหลับในท่าที่ส่วนขาของร่างกายถูกกด หรือใช้ยานอนหลับ เพราะจะทำให้หลับลึก และไม่รู้สึกเวลาถูกกดทับเป็นเวลานานๆ

 - ดื่มน้ำให้เพียงพอก่อนขึ้นบินและขณะระหว่างบิน ควรหลีกเลี่ยงการดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ในกรณีที่ต้องบินนานๆ เพราะทำให้ปัสสาวะบ่อยและเส้นเลือดขยายตัว ซึ่งเป็นสาเหตุส่งเสริมการเกิดเส้นเลือดที่ขาอุดตันได้

 - หลีกเลี่ยงอาหารที่ทำให้เกิดแก๊ส เช่น น้ำอัดลม ถั่ว ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับทางเดินอาหาร เพราะแก๊สจะขยายตัวมากขึ้นเวลาเครื่องบินบินในระดับสูง

 - หากเลือกที่นั่งโดยพิจารณาถึงความสบาย ควรเลือกที่นั่งที่อยู่ช่วงกลางลำและอยู่ระหว่างปีกของเครื่องบินทั้งสองข้าง เพราะเป็นช่วงที่มีแรงเหวี่ยงน้อยที่สุด

 - มั่นใจว่ามีการเตรียมยาเป็นอย่างดี ครบถ้วน และติดตัวตลอดเวลา

 - ควรมีหนังสือหรือตารางแสดงการรับประทานยาแยกไว้ติดตัวอีกหนึ่งชุด กรณีที่ยาหายผู้ให้การช่วยเหลือคนอื่นจะได้ทราบถึงรายละเอียด

 - ควรมีการวางแผนการปรับขนาดและเวลาก่อนหน้าการเดินทางที่ต้องข้ามเส้นแบ่งเวลา

 - ผู้ป่วยที่ติดเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจ (pacemaker) ควรถือ pacemaker card ติดตัวไปด้วย

 - ประสานกับสายการบินล่วงหน้า กรณีที่ต้องการอาหารพิเศษ ออกซิเจน หรือรถเข็น

Share your thoughts

รักต้องห้าม ของคู่รักแต่ละปี

          เปิดแบบฉบับรักต้องห้าม ใครเกิดปีไหน ไม่สมพงษ์กับปีอะไรบ้าง ลองมาเช็คดวงความรักกัน…

    ชวด – มะเมีย

ทั้งคนปีชวดและปีมะเมียต่างเป็นคนที่มีเสน่ห์ในตัวเอง โดยเฉพาะคนที่เกิดปีมะเมียจะเชื่อมั่นในตนเอง เร่าร้อน และดึงดูดในเพศตรงข้าม จึงมักไม่ค่อยมีคู่เดียว ไม่ชอบคนขี้หึง ในขณะที่คนเกิดปีชวดจะเป็นคนค่อนข้างขี้หึง และเป็นคนอารมณ์ร้อนพอๆ กับคนเกิดปีมะเมีย ที่ทั้งร้อนและยังเอาแต่ใจตัวเอง ร้อนกับร้อนมาเจอกันมักอยู่ด้วยกันไม่ค่อยได้

    ฉลู – มะแม

คนเกิดปีฉลูเป็นคนค่อนข้างนิ่งสงบ จนไม่ค่อยจะโรแมนติก ขาดความยืดหยุ่นในชีวิต หัวโบราณ ดื้อเงียบ แต่มีความมานะ อดกลั้น ขยันทำงาน เจ้าระเบียบ มีกฏเกณฑ์ ส่วนคนที่เกิดปีมะแมชอบทำอะไรที่เรียบง่าย เป็นคนใจอ่อน ไม่นิยมความรุนแรง วิตกจริต คิดมาก ถ้าได้เป็นคู่กันแล้ว ชีวิตจะไม่มีอะไรตื่นเต้น ซังกะตายยังไงยังงั้น แถมทั้งคู่ยังเป็นพวกเจ้าทุกข์ ชอบแบกภาระหรือทุกข์ของชาวบ้าน

    ขาล – วอก

ในสมัยก่อนจะถือกันว่า ถ้าเป็นเพศหญิงที่เกิดในปีขาล ดวงแรง มักกินผัว ถ้าเป็นชายเกิดปีขาล มักจะมีอารมณ์ทางเพศเร่าร้อน เจ้าชู้ ใครได้ไปก็ลำบาก เสือเปรียบเสมือนเจ้าแห่งสัตว์ป่า มีอำนางและเสน่ห์ พอมาเจอคนปีวอก ตัวแทนแห่งความสนุกสนาน เฉลียวฉลาด คล่องแคล่วว่องไว คิดเร็ว ทำเร็ว เปิดเผย มีอารมณ์ขัน และชอบเย้าแหย่ ยั่วยวน กวนโทสะ จนทำให้คนปีขาลอารมณ์เสีย มักมีเรื่องขัดแย้งกันได้ง่าย

    เถาะ – ระกา

คนปีเถาะมักมีอารมณ์ปรวนแปรเช่นเดียวกับคนปีระกาที่อารมณ์ร้อน จิกกัดเหน็บแนม ขี้ประชด พูดไม่เข้าหูคน ต่างคนต่างหงุดหงิด ทำให้ไม่มีใครยอมใคร อีกทั้งปีเถาะมักบ้างาน และเห็นงานสำคัญกว่าคนรัก ทำให้คนปีระกาที่ขี้ระแวงอยู่แล้ว ยิ่งระแวงหนัก สุดท้ายก็จะจบลงด้วยการทะเลาะกัน

    มะโรง – จอ

ทั้งปีมะโรงและปีจอเป็นผู้ให้และเสียสละกันทั้งคู่ ถ้าได้มาอยู่ด้วยกัน และต่างคนต่างให้ ก็จะไม่ค่อยเหลือ แถมยังช่วยเหลือผู้อื่น แบกภาระไว้ในอกเสมอ ถ้าต่างฝ่ายต่างไปยุ่งเรื่องคนอื่นจนไม่มีเวลาให้แก่กัน แล้วยังเก็บมาคิดมาก กังวล ก็จะทำให้ต่างฝ่ายต่างเครียด

   มะเส็ง – กุน

คนปีมะเส็งเป็นคนมีเสน่ห์ น่าลุ่มหลง มีเล่ห์เหลี่ยม แต่คนปีกุนเป็นคนใจอ่อน มองโลกในแง่ดี ซื่อสัตย์ อ่อนน้อมถ่อมตน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เรื่อยๆ เฉื่อยๆ กินอยู่ง่าย และไว้ใจคนง่าย จึงมักตกเป็นเหยื่อเสมอ ผิดกับคนปีมะเส็ง ขี้ระแวงตลอดเวลา เป็นคนช่างเลือก มักคัดสรรคู่ให้ตรงกับทัศนคติของตนเอง เป็นคนมีมาด สง่างาม ไม่เหมือนคนปีกุนที่ไม่ค่อยมีรสนิยม เรียบง่ายเกินไป ไม่รู้จักเพิ่มสีสันให้ตัวเอง ถ้าอยู่ด้วยกันก็อาจจะไปไม่รอดตลอดรอดฝั่ง เพราะทัศนคติไปคนละทาง

Share your thoughts

แจ๋วใจร้าย . . . เจ้านายต้องระวัง

สำหรับบางบ้าน การมีคนรับใช้หรือ “แจ๋ว” อย่างที่เรียกกันก็ยังเป็นสิ่งจำเป็น แต่ทำอย่างไรจึงจะหาแจ๋วที่ไว้ใจได้ คอยเป็นหูเป็นตา ดูแลบ้านช่อง หรือแม้แต่ดูแลคุณน้องๆ หนูๆ ในบ้านให้เราได้อย่างแท้จริง หาใช่เป็นพวกนังแจ๋วใจร้ายที่คอยจ้องลักเล็กขโมยน้อย หรือซ้ำร้ายบางคนยังสลัดคราบจากนังแจ๋วกลายเป็นฆาตกรใจอำมหิตก็มีมาแล้ว

        แหล่งที่มาของแจ๋ว เดี๋ยวนี้แจ๋วไทยมักโกอินเตอร์ จึงมีสาวต่างด้าวจำนวนมากที่เข้ามาชายแรงงานเป็นสาวใช้ในเมืองไทย ไม่ว่าจะเป็นลาว พม่า กัมพูชา ซึ่งค่าจ้างก็ถูก แถมยังขยันซะด้วย เลยกลายเป็นที่นิยมของนายจ้าง แค่โทรกริ๊งเดียวก็มีพวกจัดหางานพามาส่งให้ถึงบ้าน และโดยมากเป็นแรงงานเถื่อน แต่ระวังให้ดีเพราะแจ๋วเหล่านี้มักก่อคดีให้เห็นอยู่เนืองๆ ทางที่ดีเลือกแจ๋วที่มาจากกรมแรงงาน ซึ่งได้รับการตรวจสอบประวัติแล้วจะดีกว่า

        แจ๋วต่างด้าวยิ่งต้องระวัง หากคุณต้องการแจ๋วต่างด้าวจริงๆ ควรพาไปขึ้นทะเบียนกับกรมแรงงานให้ถูกต้อง ถือเป็นการให้ความยุติธรรมแก่เขา และเราก็ได้รับความคุ้มครองทางกฎหมาย หากเขากระทำความผิดก็ต้องได้รับโทษตามกฎหมายแรงงานไทย

        เช็กประวัติก่อนพาเข้าบ้าน แม้มีการรับรองจากกรมแรงงานแล้วก็ตาม แต่ในฐานะนายจ้างที่รู้จักดูแลตัวเอง ก็ควรสละเวลาตรวจสอบประวัติให้รัดกุมอีกชั้น หากเป็นแจ๋วต่างชาติ ควรสอบถามประวัติการทำงานกับนายจ้างเติมด้วย ส่วนแจ๋วไทยก็สามารถตรวจสอบบัตรประจำตัวประชาชนถึงถิ่นฐานที่อยู่ ประวัติการทำงาน รวมถึงประวัติอาชญากรรมด้วยก็ยิ่งดี ดีกว่าเปิดประตูต้อนรับมิจฉาชีพที่สวมรอยปลอมบัตรให้มาทำลายคุณถึงในบ้าน

        รู้ให้เท่าทันแจ๋ว อย่าไว้ใจสาวใช้ร้อยเปอร์เซ็นต์ หมั่นสังเกตพฤติกรรมทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าจะเป็นแจ๋วจูเนียร์ที่เพิ่งมาใหม่ หรือแจ๋วซีเนียร์ก็อาจมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปได้ บางคนอยู่ต่อหน้าก็ทำตัวดีๆ แต่ลับหลังแอบทำร้ายลูกหลานของเรา บ้างแอบใช้โทรศัพท์ขโมยเงิน ขโมยของเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงพาคนแปลกหน้าเข้ามาดูลาดเลาภายในบ้าน พฤติกรรมเหล่านี้เมื่อรู้แล้วควรหาทางตัดไฟแต่ต้นลม

        เลี้ยงดูแจ๋วบนทางสายกลาง เอาใจใส่ดูแลให้เขากินอิ่มนอนหลับ ไม่เดือดร้อนให้ความรักแบบพอดีแต่ไม่มากเกินไปจนทำให้เขาลืมตัวคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของบ้าน สามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจ ไม่โขกสับเฆี่ยนตีใช้งานเยี่ยงทาส เพราะเห็นว่าเป็นคนละชั้น หรือเอาเปรียบ ล่วงเกินทางเพศ จนทำให้แจ๋วเกิดความดับแค้นใจจนคิดอยากทำร้ายคนในบ้าน

        ปรึกษาปัญหาแจ๋ว หากมีปัญหาอยากปรึกษาเกี่ยวกับการจ้างแรงงาน ติดต่อสายด่วน กรมแรงงาน โทร. 1694

Share your thoughts

อัพเดทวิธีคุมกำเนิดที่สาวสมัยใหม่ควรรู้

มีหลายคำถามที่สาวๆ อยากรู้แต่ไม่กล้าเอ่ยถามคนใกล้ชิด

          การใช้ชีวิตคู่ที่มีความสุขนั้น ถึงแม้องค์ประกอบสำคัญคือ ความรัก แต่หากวางแผนชีวิตครอบครัวไม่ดีก็ทำให้คุณเป็นทุกข์ได้เช่นกัน เรานำคำถามที่ยังค้างคาใจสาวๆ มาตั้งคำถามที่ยังค้างคาใจสาวๆ มาตั้งคำถามและหาคำตอบให้ในเวลาเดียวกัน

          Q: กำลังจะเริ่มทานยาคุมกำเนิด แต่ที่ร้านขายยาแนะนำว่า ให้กินหลังจากหมดประจำเดือนวันแรก แต่ที่โรงพยาบาลบอกว่าให้กินในช่วงวันที่ 1-5 หลังหมดประจำเดือน ตกลงแล้วจะเชื่อใครดีคะ

          A: การที่คุณได้รับข้อมูลที่แตกต่างกันและทำให้คุณสับสนนั้น ก็ต้องถามก่อนว่าคุณเลือกกินแบบไหน เข้าใจว่าที่เภสัชกรแนะนำแบบนั้นแสดงว่าเขาต้องแนะนำยาคุมกำเนิดแบบแผง 21 เม็ดให้ แต่ถ้าได้กินตั้งแต่วันที่ 1-5 หลังจากประจำเดือนรอบนั้น แสดงว่าเป็นยาคุมแบบแผง 28 เม็ด แต่ถ้ายังไม่แน่ใจหากจะมีเพศสัมพันธ์อาจเลือกวิธีคุมกำเนิดแบบนับวันหน้า 7 หลัง 7 (7หน้าหมายความว่า 7 วันก่อนหน้ารอบเดือนจะมา 7 วันหลัง หมายความว่า 7 วัน  นับจากวันแรกที่รอบเดือนมา) หรือให้แฟนใส่ถุงยางอนามัยในช่วง 2 สัปดาห์แรกเป็นออฟชั่นเสริมด้วยจะชัวร์มากขึ้น

          Q: ถ้ากินยาคุมกำเนิดเกรงว่าจะมีสิวฝ้าขึ้นเต็มหน้า ทำยังไงดี

          A: ถ้าใบหน้าเริ่มมีฝ้า ให้เปลี่ยนขนาดยาที่มีเอสโตรเจนต่ำลง  คือลดเหลือแค่ 20 ไมโครกรัม ระหว่างนี้ก็ต้องรักษาฝ้าไปด้วย โดยหลีกเลี่ยงการถูกแดดจัด ๆ และใช้ครีมกันแดดที่มีค่า SPF สูงขึ้นกว่าเดิม แต่ถ้าทำตามแล้วก็ยังไม่ได้ผล แถมยังทำให้ประจำเดือนขาด ก็ควรไปปรึกษาแพทย์ หาวิธีคุมกำเนิดแบบอื่นแทนจะดีกว่า

          Q: เคยกินยาคุมแบบแผง 28 เม็ด แต่ต้องไปทำธุระต่างจังหวัด เลยไม่อยากให้ประจำเดือนมาช่วงนั้น หากตัด 7 เม็ดที่ไม่ใช่ยาคุมออกไป แล้วเริ่มกินแผงใหม่ที่ขึ้นด้วยฮอร์โมนเลย จะทำได้หรือไม่

          A: การเลื่อนประจำเดือนให้ออกไปอีกโดยการกินยาเม็ดที่มีฮอร์โมนต่อเลยนั้นทำได้ค่ะ และสามารถทำได้เท่าที่ต้องการ แต่ถ้าอยากให้ประจำเดือนมาปกติ ก็ให้หยุดแผงต่อไปก่อน จากนั้นอีก 2-3 วันประจำเดือนก็จะมาปกติ อาจมีข้อสงสัยว่าแล้วจะเริ่มกินยาคุมอีกทีเมื่อไร ก็เริ่มในวันแรกหลังจากประจำเดือนหมด

          Q: เพื่อนบอกให้กินยาคุมแบบฉุกเฉินทุกครั้งหลังจากที่มีเซ็กซ์

          A: ยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉิน ควรใช้ในกรณีที่โดนข่มขืน ถุงยางหลุดกลางคัน หรือหมดอายุ และลืมกินยาคุม เพราะยาประเภทนี้จะมีฮอร์โมนมากกว่ายาคุมแบบกินทุกวัน แต่ก็มีบางคนที่ใช้ผิดวิธี เหมือนที่เพื่อนของคุณกำลังจะทำนั่นแหล่ะคือ กินหลังจากที่มีเพศสัมพันธ์ทุกครั้ง หรือกินมากกว่า 3 เม็ด/สัปดาห์ ก็เข้าข่ายเสี่ยงแล้ว เพราะฮอร์โมนที่สูงขึ้นจะทำให้มีผลต่อสุขภาพตามมาด้วย เช่นทำให้มีเลือดออกในช่องคลอดบ่อย การทำงานของมดลูกและรังไข่เกิดความผิดปกติ  แต่รู้ไหมว่า เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นคนพกยาตัวนี้กันแล้ว และมักหลอกให้แฟนกินหลังมีเพศสัมพันธ์ทุกครั้ง อ้างว่าเป็นยาบำรุง

          Q: กินยาคุมกำเนิดอาทิตย์แรก ก็เกิดคลื่นไส้แล้ว แต่พออาทิตย์ที่ 2 ยิ่งมีอาการมากขึ้น เลยอยากทราบวิธีแก้หน่อยค่ะ

          A: ก่อนจะเลือกวิธีคุมกำเนิดด้วยการกินยา ไม่ว่าจะเป็นแบบแผงกินทุกวัน หรือแบบฉุกเฉิน ควรคิดเผื่อไว้เลยว่า ต้องเจออาการคลื่นไส้ อาเจียนแน่นอน แต่ถ้าคิดจะใช้วิธีนี้ไปก่อน เรามีเทคนิคมาบอกกันแต่เทคนิคนี้ต้องใช้คู่กับวิธีอื่นด้วย นั่นคือ แผงแรกที่กินอาจจะยังไม่ต้องกินตรงเวลาเดียวกันทุกวัน แต่ให้กินสลับเวลาออกไปแล้วให้สังเกตุตัวเองว่า เวลาไหนที่ตัวเองมีอาการคลื่นไส้น้อยที่สุด หรือวันนั้นไม่มีอาการเลยก็ให้ยึดเวลานั้นเป็นเวลามาตรฐานในการกินไปเลย แต่ระหว่างนี้ประสิทธิภาพยาคมอาจด้อยไปบ้าง จึงต้องให้ฝ่ายชายใส่ถุงยางร่วมด้วยไปก่อน อีกวิธีที่แพทย์แนะนำคือ กินยาแก้คลื่นไส้อาเจียนหรือยาแก้แพ้ ก่อนกินยาคุมกำเนิดทั้งสองชนิดประมาณ 15-20 นาที จะช่วยได้ในระดับหนึ่ง แต่ถ้าคิดว่ามันจุกจิกเกินไปก็เลือกคุมกำเนิดแบบอื่นจะดีกว่า

          Q: จะประยุกต์กินยาคุมแบบธรรมดาให้เหมือนกับยาแบบฉุกเฉิน ทำได้หรือไม่

          A: ทำได้ค่ะ โดยกินเฉพาะตัวยาหลังมีเพศสัมพันธ์ 2 เม็ดแรกทันที หรือจะกินภายใน 72 ชั่วโมงก็ได้ หลังจากนั้นนับไปอีก 12 ชั่วโมง จึงทานอีก 2 เม็ด

          Q: หากจะกินยาคุมแบบฉุกเฉินซ้อนกับยาคุมแบบปกติได้หรือไม่

          A: ทำได้เช่นกัน แต่อาการข้างเคียงจะรุนแรง เช่น มีอาการคลื่นไส้มากกว่าเดิมหรืออาจจะมีเลือดออกผิดปกติคล้ายกับเลือดประจำเดือนออกมาประมาณ 2-5 วัน ขึ้นอยู่กับว่าคุณแพ้ขนาดไหน แล้วยังทำให้ประจำเดือนคลาดเคลื่อนด้วยเช่น อาจจะมาก่อนหรือช้าไปประมาณ 1-2 สัปดาห์

          Q:  มีวิธีการซื้อยาคุมให้เหมาะกับตัวเองเพื่อลดผลข้างเคียงให้มากที่สุดอย่างไร

          A: ควรดูตามฮอร์โมนของร่างกาย ลักษณะรูปร่างของเรา เพราะยาคุมในท้องตลาดมี 3 ประเภท ขึ้นอยู่กับระดับปริมาณของฮอร์โมน คือ ปริมาณน้อย ปานกลาง และปริมาณมากๆ  ให้สังเกตว่าถ้าร่างกายเรามีฮอร์โมนเพศหญิงเยอะ คือมีหน้าอกโต ประจำเดือนมามาก และหลายวัน ควรจะเลือกยาคุมที่มีฮอร์โมนเพศหญิงต่ำ เพราะจะช่วยลดอาการคลื่นไส้ได้ด้วย แต่ถ้าใครมีหน้าอกเล็ก มีประจำเดือนน้อย และก็มีน้อยวันด้วย หน้ามัน ผมมัน เป็นสิว แสดงว่าเป็นสาวที่มีฮอร์โมนเพศชายสูง สามารถเลือกยาคุมที่มีฮอร์โมนสูงๆ ได้ ซึ่งฮอร์โมนระดับนี้บางยี่ห้อจะช่วยรักษาสิวได้ด้วย

          Q: อยากรู้วิธีคุมกำเนิดด้วยฮอร์โมน แต่เป็นวิธีอื่นบ้างมีไหมคะ

          A: มีทั้งที่เป็น 1. ปลาสเตอร์คุมกำเนิด ที่ปิดบริเวณหน้าท้อง หรือท้องแขน ต้องติดครบ 3 สัปดาห์ ถึงค่อยแกะออกแล้วแปะแผ่นใหม่หลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์  2. ห่วงสอดช่องคลอด สอดไว้ในช่องคลอดเป็นเวลา 3 สัปดาห์ ถอดออกและใส่ห่วงใหม่หลังจากนั้น 1 สัปดาห์  3. ฝังยาคุมกำเนิด หรือพูดง่ายๆ ว่า “ยาฝัง” โดยหมอจะฝังตัวยาอิมพลานอนไว้ที่ใต้ท้องแขน 1 หลอดซึ่งจะคุมได้ 3 ปี

          Q: แล้วถ้าจะป้องกันแบบไม่ใช้ฮอร์โมนมีวิธีไหนบ้าง

          A: มีหลายวิธีเหมือนกันแต่ที่ทำง่ายและป้องกันโรคทางเพศสัมพันธ์ได้ดี คือให้คุณผู้ชายเป็นฝ่ายใส่ถุงยางเสีย แต่ถ้าเขาปฏิเสธว่า “ไม่” คุณอาจเลือกใช้วิธี

          1. ห่วงอนามัย หรือพูดกันสั้นๆ ว่า ใส่ห่วง ซึ่งหมอจะเป็นผู้ใส่ โดยมี 2 แบบคือ แบบคอปเปอร์ที (Tcu380A)  ใส่ครั้งเดียวคุมได้ถึง 10 ปี แต่ถ้าเป็นแบบมัลติโหลด (ML250) จะคุมได้แค่ 3 ปีเท่านั้น

          2. ถุงยางอนามัยสตรี คือใส่ในช่องคลอดก่อนมีเซ็กซ์

          3. ใช้วิธีสังเกตในช่วงระยะไข่ตก ให้สังเกตมูกที่ปากมดลูกเพราะตามหลักสรีระศาสตร์ง่ายๆ เลยคือว่า ในช่วงระยะเวลาที่ไข่ตก มูกที่ปากมดลูกจะมีลักษณะเป็นยางยืดมากที่สุด ลองใช้นิ้วสัมผัสมูกที่ปากมดลูกดู ถ้าเริ่มเป็นยางยืดเหนียวให้งดทำกิจกรรมบนเตียงทันที หรือ

          4. ใช้แถบตรวจปัสสาวะเพื่อดูแถบสี ถ้าผลปัสสาวะออกมาเป็นสีแดง ก็แสดงว่าอยู่ในช่วงอันตราย แต่ถ้าผลตรวจปัสสาวะเป็นสีเขียว แสดงว่า ปลอดภัย

          Q: อยากรู้จังว่า ตอนนี้สาวๆ เขานิยมใช้วิธีคุมกำเนิดแบบไหนกันมากที่สุด

          A: การฉีดยาคุมกำเนิดแบบ 3 เดือนต่อครั้ง กำลังได้รับความนิยม เพราะสะดวกและไม่ต้องกังวลว่าจะลืมกินยา แต่จะเหมาะกับคุณแม่ที่มีลูกแล้ว เพราะถึงแม้คุณจะหยุดยาแล้ว ก็ใช่ว่าจะมีลูกได้ทันที ต้องอีกประมาณ 6-12 เดือน ถึงจะมีลูกได้ แต่ถ้าเลือกวิธีฝังยาก็คุมกำเนิดได้ถึง 3 ปี  แต่มีผลข้างเคียงคือ ประจำเดือนอาจไม่มาหรือถ้ามาก็น้อยเต็มที แต่ถ้าห่วงเรื่องว่าฝังยาแล้วอาจจะอ้วน มีสิว หรือปวดศีรษะนั้น จะเป็นเฉพาะบางรายเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่แทบไม่เกิดอาการอะไรขึ้นเลย

          สาวๆ จ๋า รู้ไว้ใช่ว่านะ

          1. เวลาไปซื้อยาคุมกำเนิดสิ่งสำคัญที่ควรบอกเภสัชกร คือ รอบเดือนมากี่วัน มีจำนวนมากน้อยแค่ไหน และมาปกติหรือเปล่า

          2. การเก็บยาคุมกำเนิดที่ถูกต้องคือ เก็บไว้ที่อุณหภูมิปกติ หลีกเลี่ยงบริเวณที่มีอุณหภูมิสูง ๆ และเก็บให้พ้นแสง และความชื้น ไม่ควรเก็บไว้ในตู้เย็นเพราะความชื้นส่งผลให้ประสิทธิภาพของยาเปลี่ยนแปลงได้

          3. ยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉิน ห้ามใช้ในสตรีที่มีปัญหาเกี่ยวกับระบบทางเพศสัมพันธ์ เช่น เลือดออกในช่องคลอด เยื่อบุมดลูกงอกผิดปกติ เพราะอาจทำให้การรักษามีปัญหาได้

Share your thoughts